واژه جهان صحیح است یا جنگل هنوز نمی دانم.
چند روز از سال ۲۰۲۶ می گذرد ولی جهان دیگر طعم و بوی صلح و زندگی نمی دهد.آیا جهان دارای نظم است ولی ما در ایران در رویایی دیگر زندگی می کنیم؟
دیگر نیم قرن گذشته نیست که بتوانیم جهان و مردم خود را با وعده های مدت دار که نتیجه آن در دیار باقی مشخص می شود آرام و با وقار نشان دهیم.
دنیا دیگر دست ما را خوانده و می دانید داخل این قبر میتی نیست!شاید بتوانیم خود را گول بزنیم ولی شکم های گرسنه را هرگز.
دیشب تا به حال کاراکاس شاهد تحولاتی است که انگار جهان آماده آن بوده است،فارغ از مردم بخت برگشته ونزوئلا که در هیچ قرار و مداری به حساب نمی آیند و جهان مدرن در حال اجرای برنامه های خود است.
چرا همیشه باید فکر کنیم مرگ برای همسایه است؟چرا جامعه پیچیده و درهم پرهم ما به این روز افتاده است؟چرا در طول تاریخ مردم ما بیشترین هزینه را در وقت نامربوط پرداخت کرده اند؟آیا مرگ نزدیک به ۸ میلیون ایرانی در جنگ جهانی اول را کسی یادش هست؟چرا از اولین دمکراسی خاورمیانه و ثروت ۱۰ درصدی از منابع جهان، به فقری فلاکت بار جهش کردیم،در این صد سال بر ما و مردم ما چه گذشته است، اصلا ما در ایران به دنبال چه هستیم.
روز شادی و روز پدر در ایران با قصه ای فرآوان فرا رسیده است،اشک های مردانی که روزگاری قادر به چه فداکاری هایی بودند و الان برای حداقل های خانواده خود،خون به دل هستند،این همه خشم و حسرت فکر می کنید به چه چیزی تبدیل می شود؟
جوانان ایرانی از مدرسه و دانشگاه یا فراری هستند یا ناامید، سیستم آموزشی که نه ،سیستم نمی دانم چه ایران در دور باطل در حال وقت گذرانی است.حتی اعوان و انصار قسم خورده هم خود به تردید افتاده اند.
اینها البته زیاده گویی است که خود در جامعه و بدون سانسور اجباری در حال دیدن واقعیت هستید.
آیا اینان که خسته شده و درمانده اند مردم ایران هستند یا از کره ای دیگر آمده اند؟
چقدر فداکاری و از خود گذشتگی از نظر دولت خوب و قابل ستایش است.اصلا تا به حال فکر کرده اید ما برای چه دولت داریم،آیا برای تقسیم غنائمی که دیگر وجود ندارد به این دولت عریض و طویل نیازمند هستیم.در دوره جنگ تحمیلی اقتصاد ما میلیون ها بار شکوفاتر و مردم ایران خوشحال تر بودند.
با نامیدی نمی نویسم که ما ایرانیان چون تاریخ نمی خوانیم،فراموشکار هستیم.کوتاه و مختصرش این است ۵۰ سال در تاریخ ایران یک چشم بر هم زدن است و بدانیم برای رسیدن گاهی باید سختی به جان خرید.
مردم ایران یک رنگین کمان بی نظیر در جهان هستند و همگی زیر یک پرچم به نام ایران همیشه بوده و خواهند بود،دشمنان ایران زمین در طول تاریخ به دلیل فرهنگ و پیشینه ما هرگز نتوانستند در این سرزمین جایی داشته باشند،درست است غارت کردند،آتش زده قتل عام و جنایت کردند،اما سر آخر در بافت فرهنگ ایرانی هضم شدند.
آگاه باشیم که جهان پیش رو ایران پر از امید است…
